MP40 to zmodyfikowana odmiana MP38 wprowadzona do uzbrojenia w 1940r. Pistolet maszynowy MP40 działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego, strzelanie następuje z zamka otwartego. Po wystrzelaniu z magazynka ostatniego naboju zamek nie zatrzymuje się w tylnym położeniu. Komora MP40 wykonana jest poprzez tłoczenie z blachy stalowej, na zewnątrz komory zamkowej nie zastosowano wzdłużnych rowków zmniejszających masę. Komora zamkowa MP40 nie jest rurowa, lecz ma kształt graniastosłupa, dlatego też cylindryczny zamek nie styka się całą swoją powierzchnią z komorą zamkową. Zastosowanie takiego rozwiązania powoduje pojawienie się w komorze zamkowej miejsca na zanieczyszczenia i tym samym wzrost niezawodności w porównaniu do MP38. Ruchoma podczas strzelania rączka zamkowa znajduje się z lewej strony broni dzięki czemu można odciągnąć zamek w tylne położenie bez zdejmowania prawej dłoni z chwytu pistoletowego. Pierwsza wersja MP40 wyposażona była w rączkę zamkową z MP38, dlatego też początkowo broń mogła być z bezpieczona jedynie z zamkiem w tylnym położeniu poprzez włożenie rączki zamkowej w wycięcie znajdujące się z tyłu komory zamkowej. Jednak już od drugiej wersji produkcyjnej stosowano rączkę zamkową z ruchomą nakładką która umożliwia zabezpieczenie broni z zamkiem w przednim i tylnym położeniu. Jeśli zamek znajduje się w przednim położeniu wciśnięcie nakładki powoduje jej wejście w wycięcie umieszczone z przodu komory zamkowej, tym samym unieruchomienie zamka i zabezpieczenie broni. Aby odbezpieczyć broń należy odciągnąć nakładkę co spowoduje jej wyjście z wycięcia. Zabezpieczenie pistoletu z zamkiem w tylnym położeniu odbywa się natomiast poprzez włożenie rączki zamkowej w wycięcie znajdujące się z tyłu komory zamkowej (tak samo jak we wcześniejszej wersji). Co ciekawe według niektórych opinii ruchoma nakładka na rączce zamkowej była wzorowana na bezpieczniku zastosowanym w radzieckim pistolecie maszynowym PPSz-41. Pistolet maszynowy MP40 posiada lufę wkręcaną w komorę zamkową, pod lufą znajduje się hak uniemożliwiający wpadnięcie lufy do wnętrza wozu bojowego podczas strzelania przez otwory obserwacyjne. Na końcu lufy umieszczono zewnętrzny gwint służący do montażu odrzutnika umożliwiającego prawidłowe działanie broni podczas strzelania nabojami ślepymi lub nakrętki ochraniającej zewnętrzny gwint. Pistolet zasilany jest nabojem 9x19mm Parabellum. Zasilanie odbywa się z dwurzędowego magazynka pudełkowego z jednorzędowym wyprowadzeniem o pojemności 32 naboi (wymienny z magazynkiem od MP38), przycisk zatrzasku magazynka umieszczono z lewej strony gniazda. Początkowo magazynki stosowane w MP40 posiadały gładkie boczne ścianki (podobnie jak magazynki z MP38), natomiast później stosowano magazynki z przetłoczeniami zwiększającymi sztywność. Gniazdo magazynka znajduje się na dole komory zamkowej przed chwytem pistoletowym, gniazdo nie posiada otworów stosowanych w celu zmniejszenia masy. Pierwsze wersje gniazda charakteryzowały się gładkimi bocznymi ściankami, natomiast późniejsze na bocznych ściankach posiadały przetłoczenia zwiększające sztywność. Pomiędzy chwytem pistoletowym a gniazdem magazynka znajduje się łoże wykonane z bakelitu. Szkielet chwytu pistoletowego (który stanowi również tylną część komory zamkowej) wykonano z blachy stalowej, ostatnie wersje MP40 posiadały chwyt pistoletowy stanowiący jeden element z komorą spustową. Do tylnej części szkieletu chwytu pistoletowego zamontowano metalową kolbą składaną pod komorę zamkową. Po lewej i prawej stronie chwytu znajdują się okładziny wykonane z bakelitu. Pistolet posiada mechanizm spustowy umożliwiający strzelanie jedynie ogniem ciągłym, jednak ze względu na niewielką szybkostrzelność teoretyczną oddanie pojedynczego strzału nie powinno stanowić problemu. Broń może być wyposażona w spust zimowy ułatwiający ściągnięcie spustu w grubych zimowych rękawicach (taki sam jak do MP38). Zastosowano sprężynę powrotną umieszczoną wewnątrz teleskopowej osłony złożonej z trzech tulei, osłona pełni również funkcję opóźniacza. Z przodu pierwszej tulei zamontowana jest iglica. MP40 posiada mechaniczne przyrządy celownicze składające się z mocowanej na lufie muszki w tunelowej osłonie oraz zamontowanego na komorze zamkowej celownika przerzutowego. Celownik posiada stałą szczerbinkę z nastawą na 100m oraz składaną szczerbinkę z nastawą na 200m. Produkcja MP40 była prostsza i szybsza niż produkcja MP38, jednak nowa broń charakteryzowała się większą masą w porównaniu do poprzed
2. Stg 44
Karabinek działa na zasadzie odprowadzenia gazów przez boczny otwór w ściance lufy. Komora gazowa typu zamkniętego ma stałą objętość.
Broń składa się z następujących części: lufy z komorą gazową, komorą zamkową z płaszczem lufy, komory spustowej z rękojeścią, zamka, mechanizmów: ryglowego, spustowego i uderzeniowego; sprężyny powrotnej, tylca z kolbą i magazynka z mechanizmem podawania.
Ryglowanie przewodu lufy następuje przez wychylenie zamka w płaszczyźnie pionowej podczas ryglowania. Ryglowania i odryglowania dokonuje się za pomocą współpracujących ze sobą odpowiednio pochyłych płaszczyzn na zamku i suwadle. Karabinek posiada mechanizm uderzeniowy typu kurkowego. Mechanizm spustowy pozwala na prowadzenie ognia zarówno pojedynczego, jak i ciągłego.
Celownik krzywkowy pozwala na prowadzenie ognia do 800 m. Podziałka celownika naniesiona jest na ramię celownika. Każda podziałka odpowiada zmianie odległości o 50 m. Szczerbinka i muszka o zarysie trójkąta.
Zasilanie karabinka odbywa się z wymiennego magazynka łukowego o pojemności 30 naboi z dwurzędowym ułożeniem naboi.
Oryginalną cechą StG.44 jest to, że większość części jest tłoczona, a do ich łączenia najczęściej stosowano nitowanie i spawanie punktowe.
